فروغ فرخزاد کار شاعری خود را ابتدا در مکتب سخن آغاز کرد و به‌عنوان شاعری چهارپاره‌ساز و تشبیه‌گرا در مسیر شعر فریدون توللی گام برداشت. مجموعه‌های شعری اول فروغ متأثر از همان چهارچوب شعری است. در ادامه، فروغ فرخزاد در سرآغاز دهه‌ی 1340 از مکتب سخن فاصله می‌گیرد و به صف شاعران شعر نیمایی می‌پیوندد.

اما آنچه نقش فروغ فرخزاد را در تاریخ شعر فارسی درخشان کرده است، جسارت و سنت‌شکنی‌های زبانی و حسی فروغ است. فروغ را یکی از بی‌پرواترین زنان شاعر ایرانی می‌دانند. به تعبیر فریدون رهنما، فروغ «می‌دانست که زیستن بالا رفتن است. و به‌هرحال توقف نکردن. می‌دانست آنچه مهم است نطفه‌های هستی است نه چرخ‌های پوسیده. اما می‌ایستاد می‌جنگید… [البته] ریشه‌ی دیگری در کار او هست؛ اینکه شعر او با همه‌ی تأثیرهایی که از زندگی امروز و زمان دارد در جهت بسیار ژرف شعر کهن فارسی است؛ در جهت سنت آگاهی‌های مستی‌آور. در جهت به دور ریختن پوست و یافتن هسته و معنی است.»

در میان مطالعاتی که درباره‌ی آثار و جهان‌بینی فروغ فرخزاد صورت گرفته است، بسیاری از تحقیقات به نقش کهن‌الگوها در زبان شعری فروغ پرداخته‌اند. مرگ‌اندیشی، زوال و پوسیدگی از یک طرف، و مادر هستی، تولد دوباره و زنده‌پنداری عناصر طبیعت از سوی دیگر ابعاد جهان‌بینی او را تشکیل می‌دهند. فروغ فرخزاد در سرآِغاز شعر تولدی دیگر می‌گوید:

همه‌ی هستی من آیه‌ی تاریکی است / که تو را در خود تکرارکنان / به سحرگاه شکفتن‌ها و رستن‌های ابدی خواهد برد

در اینجا شاهد صحنه‌ی آفرینش با زبانی اسطوره‌ای-مذهبی هستیم. انتخاب کلماتی چون «آیه»، «شکفتن» و «رستن» مصداق روشنی است بر تصویری زنانه-مادرانه از آفرینش که در پیوند با عشق ایجاد می‌شود.